Louis ♥

Oczami Louisa.

Patrzyłem na nią z zachwytem. Jej mandarynkowe kosmyki opadały na zgrabne policzki. Jej malinowe usta obecnie zatopione były w niebieskim kubku z cappuccino. Na nosie wiecznie spoczywały ciemne okulary. Zawsze, zawsze je nosiła. Nawet, gdy jest ciemno. Czasem zdawała się być nieobecna. Wpatrywała się w przestrzeń i nikogo nie zauważała. Dlaczego była taka tajemnicza. A jej przyjaciółki zachowywały się wobec niej tak ostrożnie. Dlaczego? Co z nią nie tak?

Odstawiła kubek na miejsce i poprawiła włosy. Na wardze zostało jej trochę pianki. Starła ja rękawem.

- t.i ?

- Louis. - zareagowała tak, jakby nie wiedziała, ze jestem w pomieszczeniu - tak?

- Dlaczego nosisz te okulary?

Zauważyłem, że się zaniepokoiła.

- Lubie je. To tyle. A tak w ogóle to... to nie twoja sprawa - Jej uśmiech zamienił się w zdenerwowanie. Zerwała się z krzesła i skierowała ku wyjściu. Jej pies momentalnie zrobił to samo. Wyszła z pomieszczenia. Zraniłem ja? Ale co zrobiłem? Może pójść za nią? ale gdzie poszła?  Usłyszałem szczekniecie.Friend! Wyszła na zewnątrz. Stala obok ławki przed budynkiem. Paliła papierosa. Podszedłem do niej.

-Lin..

- Louis?

 Zawsze upewniała się kto mówi.

- Tak. Eee...Przepraszam.

- Nie, to ja przepraszam. Bo, bo co ty tak naprawdę zrobiłeś?

- No bo myślałem,ze... bo tak zareagowałaś i...

- Bo.. - wypaliła papierosa i chciała usiąść, ale.. ze tak powiem „nie trafiła” na ławkę. Złapałem ją.

- nic się nie stało?

- Nie, wszystko dobrze. Jestem już do tego przyzwyczajona. -Usiadła. Zrobiłem to samo. - Louis, mogę ci zaufać?

- Oczywiście.

- Ale,musisz obiecać, ze nikomu nie powiesz.. Nikomu, nawet swojemu najlepszemu przyjacielowi.

- Harremu? Jemu czasem lepiej nie powierzać tajemnic.

- A wiec.. - Zdjęła okulary. Miała piękne oczy. Niebieskie jak morze. Najpiękniejsze jakie widziałem. Nie rozumiem czemu je skrywała  - jestem niewidoma - znowu włożyła okulary. -wole je nosić. Nie widać ze mam nieobecne oczy. No i Friend.  Pomaga mi. Bez niego pewnie by mnie tu już nie było.

- A ty.. Jesteś niewidoma od urodzenia?

- Nie. Miałam wypadek

- Głupio się czuje. Nie wiem co powiedzieć. Lin, ja.. Nie wiem czy mogę  o coś zapytać, czy nie... Nie chce wyjść na ciekawskiego, nie liczącego się z uczuciami innych.

- Pytaj.

- Długo już tak.?

- sześć lat. Miałam czternaście lat. Wpadłam pod samochód. Na początku było ciężko , ale z czasem się przyzwyczaiłam.

- Czyli teraz jest ok ?

- Nadal jest bardzo ciężko. Louis, nawet sobie nie wyobrażasz jak ciężko.

- Czyli czytasz książki językiem Braille'a i tak dalej. Wiesz, to zawsze wydawało mi się takie obce a teraz dowiaduje się ze moja przyjaciółka... 

- Ale nie mów nikomu.. Prędzej czy później pewnie i tak się dowiedzą ale teraz nie mów .

. Jasne, przecież obiecałem. A twoje przyjaciółki wiedzą?

- No oczywiście. Przyjaźnimy się od piaskownicy, jak mogłyby nie wiedzieć?

- Rzeczywiście. Nie pomyślałem.

- Nieważne.. Ee.. Louis? Mogę zobaczyć jak wyglądasz .. Trochę tak głupio mi pytac ale.. Wiesz.. Chciałabym wiedzieć jak wygląda człowiek z którym rozmawiam. Nie żebym uważała ze, wygląd jest najważniejszy, bo nie jest, ale.. Sam rozumiesz..

- rozumiem. Pewnie ze możesz.. - 

Poczułem dotyk dłoni dziewczyny. Jej ruchy były bardzo delikatne, niczym skrzydła motyla. - A.. W co jesteś ubrany? Louis.. eee, jesteś bardzo ladny.. Masz, śliczne oczy..

- Hah.. I kto to mówi.. A wiec.. Mam na sobie biała koszulkę  w niebieskie paski, szelki i Bezowe spodnie.. Ee.. Chcesz wiedzieć dokładniej ?

- Niee.. Dzięki.. Nie potrzebne mi to do wiadomości ale dzięki..

- Ale to dla mnie naprawdę nie będzie kłopotem..

- Dzięki Louis.. Za to ze się nie śmiejesz..

- No co ty! Chyba musiałbym być nienormalny.

Z domu wyszły przyjaciółki t.i.

- t.i., wracamy już.. A ty idziesz?

- Tak. - wstała. 

- t.i poczekaj! - Złapałem ją za rękę i przyciągnąłem do siebie. Ściągnąłem jej okulary. - Nie obchodzi mnie, że masz nieobecne oczy. Są najpiękniejsze jakie widziałem. Ty jesteś najpiękniejsza. - pocałowałem ją. Uśmiechnęła się.

- spotkajmy się wieczorem - odwróciła się i odeszła z przyjaciółkami.  

________________________________________________________________

Końcówka zepsuta, ale lepszej nie wymyśle.
Nie będzie drugiej części.

~Ariel

Liam :)

Stanęłam przed domem mojej przyjaciółki i zadzwoniłam dzwonkiem, a po chwili usłyszałam donośne: "Otwarte!". Weszłam nieśmiałym krokiem do domu Payne'ów i zaraz przy wejściu zobaczyłam Liama, brata Sierry.

- O, T/I. Cześć, co słychać? - Odezwał się pierwszy.

- Hej. W sumie nic nie słychać. Jest Sierra?

- Nie, wyszła na pocztę. Ale zaraz powinna wrócić. Wejdź. Ja niestety również nie mogę Ci poświęcić teraz zbytnio czasu, z tego prostego powodu, iż muszę zrobić jabłkowiec, a kompletnie nie wiem, jak się do tego zabrać. - mówił szybko, ale zrozumiale.

- Jabłkowiec?

- No, szarlotkę, jeśli wolisz. Ja osobiście preferuję moją nazwę, więc pozwól, że jej będę używał.

- Jasne, pozwalam. No i tak się składa, że jestem całkiem dobra w robieniu ciast, także jeśli chcesz, mogę Ci pomóc.

- Miałem taką nadzieję, że pojawi się ktoś, kto zrobi to za mnie. Z nieba mi spadłaś.

- Nie powiedziałam, że zrobię go za Ciebie, tylko, że Ci pomogę. Jeśli ładnie poprosisz, oczywiście.

- Pomożesz? T/I, proszę, wiesz jak ja Ciebie lubię? - Zrobił słodkie oczka i uraczył nie czarującym uśmiechem.

- Twój uśmiech sprawił, że chyba się zgodzę.

- Jeśli chcesz, mogę się częściej uśmiechać.

- Nie pogardzę. - Mówiłam ściągając kurtkę przeciwdeszczową. - to gdzie jest przepis?

- Jaki przepis? - Zdziwił się.

- Wiesz, żeby zrobić ciasto, potrzebny jest przepis, czyli składniki i sposób przegotowania. - tłumaczyłam.

-Aa, przepis, no tak. Tutaj jest - Podał małą wymiętą kartkę.

- Ok, to zaczynamy. Wsypać do naczynia 4 szklanki mąki. - Poleciłam

- Jakiego naczynia?

- Do jakiejś miski, głupku.

- To jesteś głupia. - wystawił język.

- Nie wystawiaj języka bo Ci krowa nasika! - zażartowałam

- To rymowanki dla przedszkolaków, widać na jakim poziomie jesteś.

- Pff. Skoro tak ci przeszkadza mój wiek umysłowy, to wcale nie muszę Ci pomagać. - udałam obrażoną.

-Nie, przepraszam, T/I, nie chciałem cię urazić, wybacz, wybaczysz?

- Jasne. Wcale nie byłam obrażona. Ale streszczajmy się, bo musimy zdążyć, zanim Sierra przyjdzie. Zrób to wreszcie.

-Nie pospieszaj mnie bo się stresuję - gwałtownie złapał papierowe pudełko na mąkę, tak że się rozerwało a większość jej zawartości wylądowała na mnie

- Serio? - Spojrzałam na swoje ubranie całe w białym proszku, a chłopak zaczął się śmiać. - O, naprawdę, takie to śmieszne? - chwyciłam w garść trochę mąki i bez zastanowienia rzuciłam w chłopaka.

- Tak chcesz się bawić? - Złapał me od tyłu w talii i cisnął mąką prosto w moją twarz.

- Idioto! Mam alergię! - Krzyknęłam, a na twarzy blondyna pojawiło się przerażenie.

- O Boże, czemu nie mówiłaś? - Zaczął otrzepywać mnie z mąki.

- Wystarczy T/I. A no i... Żartowałam! - krzyknęłam i wysypałam głowę Liama cały kilogramowy pojemnik mąki.

- O ty! Po tobie, T/I bym się tego nie spodziewał, taka wzorowa, a tu takie rzeczy... - kręcił niedowierzająco głową. Wyciągnął z szafki więcej mąki - Chciałem ci to dać, ale skoro ty taka niegrzeczna... - rzucił we mnie kilka razy.  Zaczęliśmy się ganiać po kuchni. W końcu zdyszany Liam złapał mnie tak, że nie miałam absolutnie żadnej drogi ucieczki i zaczął mnie tarzać po całej w mące podłodze.

I wtedy właśnie do kuchni weszła pani Payne.

( Cecilia krull - somethings triggered)

-Liam, co ty robisz tej biednej dziewczynie?! - W jednej chwili obydwoje stanęliśmy na równych nogach. - No tak, mogłam się domyślić, że robienie ciasta przez ciebie nie skończy się dobrze.

- To T/I zaczęła. - zgonił winę na mnie brunet

- Ale to jest kobieta, kobiet tak się nie traktuje, synu.

- Sama się o to prosiła.

- Nieważne, przeproś tą dziewczynę.

- Ale Pani Payne, nic się nie stało. - Broniłam kolegi

- Liamie Payne’ie, natychmiast! - lekko uniosła głos mama pani domu.

- Przepraszam, T/I...- Powiedział zrezygnowanym tonem.

- Spoko, nic się nie stało.

- No dobrze, a teraz idźcie mi stąd.

- My posprzątamy, proszę pani.

- Nie kochanie, dziękuję, ale wolę więcej nie wpuszczać tego chuligana do kuchni. Poradzę sobie.

- Chodź, T/I, mojej mamy nie przekonasz - Poszłam za chłopakiem do jego pokoju. - Emm... Chcesz może wziąć prysznic?

- Tak, chyba wszędzie mam już tę mąkę.

- Sorry, mama miała rację, trochę przesadziłem.

- Przynajmniej było śmiesznie.

- Trzeba przyznać - mówiąc, podał mi ręcznik - Tam jest łazienka - wskazał na drzwi po lewo.

- Ok, dzięki- Wzięłam szybki prysznic, otrzepałam trochę ubrania i wróciłam do Liama.

- T/I?

- Tak? - Spojrzałam na niego. Nie uśmiechał się jak do tej pory.

- Bo widzisz, ja… lubię jak do nas przychodzić – powiedział nieśmiało. Nie słyszałam wcześniej takiego tonu u niego.

- Tak, ja też lubię tu przychodzić. – Uśmiechnęłam się. – Wasza rodzina jest wspaniała. Kocham was wszystkich.

- Nas wszystkich? Czyli mnie też?

Pokiwałam głową.

- Jak rodzinę.

- Aa… Nie wypada siostry zaprosić na randkę?

- Traktuję waszą rodzinę jak własną. Ale chciałabym, aby ktoś z was stał się kimś więcej.

- Serio? Kto?

Uśmiechnęłam się.

- A jak myślisz?

Nie odpowiedział. Po prostu mnie pocałował.

 _________________________________

Kochani, spóźnione życzenia z okazji dnia dziecka. 

Zdrowia, szczęścia, spotkania One Direction i spełnienia wszelkich marzeń! 

Przesyłam wam pozytywną energię. :) 

Wasza Ariel :)